Warianty dialektalne języka polskiego

Warianty dialektalne języka polskiego

Język polski jest wynikiem jego historii, gdyż każda wieś czy miasto mówiła własną odmianą dialektu. Dziś pozostały tylko trzy główne odmiany dialektu: małopolski (Dialekt Małopolski), gwara krakowska, używana na południu, w województwie małopolskim, wielka polska (Dialekt Wielkopolski), gwara gnieźnieńska i poznańska na zachodzie -centralnej, w województwie wielkopolskim) i mazowieckiego (Dialekt Mazowiecki), gwara warszawska, w województwie mazowieckim), z których możemy wyróżnić mazurski (Dialekt Mazurski).
Wspomnieć można również język śląski (Dialekt Śląski) używany w województwach południowo-zachodnich, język, który nie jest uważany za odrębną dialekt, ale jako odmianę małopolskiego z wpływami języka niemieckiego. Obecnie Ślązacy nie są „mniejszością narodową”, ale jedną z różnych grup etnicznych, które tworzą Polskę. Nawet jeśli Ślązacy twierdzą, że mają własną narodowość, wielu nazywa się Polakami.

Wreszcie kaszubski, używany na północy, nie jest już uznawany za dialekt języka polskiego, ale jako odrębny język słowiański. Kaszubski ma pewne cechy wspólne z Mazowszem. Osoby posługujące się językiem kaszubskim (szacunki wahają się od 100 tys. do ponad 200 tys.) mieszkają głównie w Gdańsku i okolicach nadbałtyckich w województwie pomorskim. Porozumienie między trzema głównymi dialektami jest stosunkowo łatwe, nawet jeśli różnią się one nieco wymową, gramatykami, składnią i słownictwem.